Juni 2026
🌿
Gisteren was het zover.
22 juni, een dag na Midzomer.
De zon stond nog hoog, de dag was lang, de aarde warm.
En ik ging weer dreads laten zetten.
Mijn dreadjourney begint opnieuw.
De kleine kronkeltjes op mijn hoofd worden vanzelf mooier – maar eerst moeten ze door de babytijd heen.
En dat is de eerste les:
Lief zijn voor jezelf.
Dreads en de wigge
Voor mij zijn dreads geen mode, geen statement, geen rebellie.
Ze zijn een draad die ik draag.
Elke dread is een kronkel, een herinnering, een gedachte die niet meer weg hoeft.
Ze groeien met de maan mee.
Ze vangen het licht van de seizoenen.
Ze worden zwaarder, voller, wijzer – als je ze de tijd geeft.
Een wiggeheks weeft met wol, met verhalen, met intentie.
Dreads zijn datzelfde weven, maar dan op je hoofd.
Je draagt ze dag en nacht, in weer en wind, in blijdschap en verdriet.
Ze worden een deel van je, een stille getuige van je leven.
De babytijd
Maar eerst de babytijd.
Die ongemakkelijke, onzekere fase waarin alles nog los zit, nog niet wil blijven liggen, nog niet ‘echt’ is.
De kleine kronkeltjes worden groter – maar ze willen nog niet blijven.
Ze pluizen, ze bewegen, ze doen alsof ze los willen.
Dat is normaal. Dat hoort erbij.
Net als bij een pas geboren mens:
het heeft tijd nodig, geduld, liefde, en een hand die zachtjes laat merken: het is goed. Je mag hier zijn.
Wat dreads dragen voor mij betekent
· Geduld: ze groeien niet sneller als ik ongeduldig word. Ik leer wachten.
· Overgave: ik kan het niet forceren. Alleen vertrouwen dat het komt.
· Zelfliefde: ik draag mezelf, in alle pluizige, onzekere, kronkelige fases.
· Verbondenheid: ik voel de wind, de regen, de zon, het wassen van de maan. Mijn haar voelt het allemaal.
· Magie: elke dread is een draad die ik niet meer loslaat. Een gebed dat blijft.
Een ritueel voor de eerste dag
Gisteren, nadat de dreads waren gezet, ging ik buiten zitten.
Ik had een kop thee bij me – en een handvol zonnebloempitten.
Ik zei:
“Kronkel maar, haar van mij. Jij mag er zijn. En ik ook.”
En ik voelde: dit is het begin van iets moois.
Niet omdat het perfect is, maar omdat het leeft.
Lief zijn voor jezelf
De eerste les van een dreadjourney is niet: hoe krijg ik ze mooi.
Het is: hoe draag ik mezelf, terwijl ik wacht tot ze mooi worden?
Dat is ook de les van de wiggehekserij.
We maken niet om te hebben.
We maken om te groeien.
We dragen niet om te laten zien.
We dragen om te herinneren.
En herinneren kost tijd.
En jij?
Ben jij ook in een babytijd?
Van een nieuwe gewoonte, een nieuw begin, een nieuwe draad?
Wees dan zacht voor jezelf.
Laat de kronkels kronkelen.
Ze worden vanzelf mooier.
🌿