Ik stond vanmorgen op en had dit bedenksel over iets dat mij al twee dagen bezighoudt.
Een journalist uit Noord-Holland die wol redt.
Omdat het zonde is om weg te gooien. Want wol is zo'n mooi product.
Hij laat het kaarden en spinnen in een kaarderij.
En nodigt iedereen uit om er dan een sjaal mee te breien.
Gezamenlijk, tijdens een bijeenkomst.
En het lijkt gratis.
Dus iedereen wil meedoen. Want ja, het kost niks.
Geen geld, geen moeite, niks.
En daar word ik wat kriegel van.
Ik merk het aan mezelf.
En ik wil het onderzoeken.
Want waarom raakt dit me?
🐑 Wol is geen afval
Wol is een product.
Een prachtig product.
Een product met waarde.
Voor de boer die de schapen houdt.
Voor de scheerder die de vacht eraf haalt.
Voor de kaarder die de vezels ontwart.
Voor de spinner die de draad maakt.
Voor de breier die er iets van maakt.
Voor de drager die het warm houdt.
En voor de aarde, die het liet groeien.
Laten we nu eens eerlijk zijn over wat wol kost.
Niet in geld, maar in water, tijd en arbeid.
Voor één trui – met de hand, van schaap tot draad:
· 100 liter water om te wassen
· 2 uur wassen
· 24 uur drogen
· uren pluizen kaarden en kammen
· 48 uur spinnen
· 20 liter kokend water om te verven
· Nog eens 24 uur drogen
En dan begint het breien pas.
Met machines kan het sneller. Maar dan heb je stroom, water, zeep, ruimte, personeel en vervoer nodig.
Al die kosten tellen op.Niet voor niets is zuivere wol zo duur.
Er is dus een verschil tussen waarde teruggeven aan wol en mensen laten ervaren hoe waardevol wol is.
Als je wol gratis weggeeft, dan geef je niet de waarde terug.
Dan ontneem je de waarde.
Want gratis betekent:
geen moeite.
Geen geld.
Geen besef van wat het kost.
En dan wordt wol weer waardeloos.
Alsof het niets is. Alsof het afval is.
En dat is het niet.
Dat is het nooit geweest.
Wij proberen al jaren de waarde aan wol terug te geven.
Dit doen we door:
· Mensen te leren spinnen, zodat ze voelen wat het kost.
· Wol verwerken, zodat het niet verdwijnt in een vuilnisbak.
· Schapenhouders een eerlijke prijs te geven, zodat ze niet hoeven te betalen om van hun wol af te komen.
· Het woord waardeloos te vermijden. Want dat is het niet.
Maar dat betekent ook dat wij;
· Een eerlijke prijs vragen voor ons werk.
· Niets gratis weggeven wat uren heeft gekost.
· Mensen laten voelen dat wol waarde heeft – niet door het weg te geven, maar door het te laten ervaren.
- Waarom ik denk dit belangrijk is
Arbeid is duur in Nederland.
En in onze cultuur wordt ambacht ondergewaardeerd
We willen alles snel, goedkoop en gratis.
Maar wol is geen fastfood.
Het is een traag product. Het vraagt tijd, geduld en liefde.
En als we dat niet erkennen, dan verliezen we niet alleen de wol.,
Dan verliezen we ook het ambacht. En de mensen die het nog kunnen.
Wol is niet duur.
Wol is goud.
En het ambacht is onbetaalbaar.
